GÜNESI IÇENLERIN TÜRKÜSÜ

Bu bir türkü:-
toprak çanaklarda
günesi içenlerin türküsü!
Bu bir örgü:-
alev bir saç örgüsü!
kivraniyor;
kanli; kizil bir mes’ale gibi yaniyor
esmer alinlarinda
bakir ayaklari çiplak kahramanlarin!
Ben de gördüm o kahramanlari,
ben de sardim o örgüyü,
ben de onlarla
günese giden
köprüden
geçtim!
Ben de içtim toprak çanaklarda günesi.
Ben de söyledim o türküyü!

Yüregimiz topraktan aldi hizini;
altin yeleli aslanlarin agzini
yirtarak
gerindik!
Siçradik;
simsekli rüzgâra bindik!.
Kayalardan
kayalarla kopan kartallar
çirpiyor isikta yaldizlanan kanatlarini.
Alev bilekli süvariler kamçiliyor
saha kalkan atlarini!
Akin var
günese akin!
Günesi zaptedecegiz
günesin zapti yakin!
Düsmesin bizimle yola:
evinde aglayanlarin
göz yaslarini
boynunda agir bir
zincir
gibi tasiyanlar!
Biraksin pesimizi
kendi yüreginin kabugunda yasayanlar!

Iste:
su günesten
düsen
ateste
milyonlarla kirmizi yürek yaniyor!

Sen de çikar
gögsünün kafesinden yüregini;
su günesten
düsen
atese firlat;
yüregini yüreklerimizin yanina at!
Akin var
günese akin!
Günesi zaaptedecegiz
günesin zapti yakin!
Biz topraktan, atesten, sudan, demirden dogduk!
Günesi emziriyor çocuklarimiza karimiz,
toprak kokuyor bakir sakallarimiz!
Nes’emiz sicak!
kan kadar sicak,
delikanlilarin rüyalarinda yanan
o «an»
kadar sicak!
Merdivenlerimizin çengelini yildizlara asarak,
ölülerimizin baslarina basarak
yükseliyoruz
günese dogru!

Ölenler
dögüserek öldüler;
günese gömüldüler.
Vaktimiz yok onlarin matemini tutmaya!
Akin var
günese akin!
Günesi zaaaptedecegiz
günesin zapti yakin!
Üzümleri kan damlali kirmizi baglar tütüyor!
Kalin tugla bacalar
kivranarak
ötüyor!
Haykirdi en önde giden,
emreden!
Bu ses!
Bu sesin kuvveti,
bu kuvvet
yarali aç kurtlarin gözlerine perde
vuran,
onlari olduklari yerde
durduran
kuvvet!
Emret ki ölelim
emret!
Günesi içiyoruz sesinde!
Cosuyoruz,
cosuyor!..
Yanginli ufuklarin dumanli perdesinde
mizraklari gögü yirtan atlilar kosuyor!
Akin var
günese akin!
Günesi zaaaaptedecegiz
günesin zapti yakin!

Toprak bakir
gök bakir.
Haykir günesi içenlerin türküsünü,
Hay-kir
Haykiralim!
1924
 

Nazım Hikmet Ran