KORE’DE ÖLEN BIR YEDEK SUBAYIMIZIN MENDERES’E SÖYLEDIKLERI

DIYET
Gözlerinizin ikisi de yerinde, Adnan Bey,
iki gözünüzle bakarsiniz,
iki kurnaz,
iki hayin,
ve zeytini yagli iki gözünüzle
bakarsiniz kürsüden Meclis’e kibirli kibirli
ve topraklarina çiftliklerinizin
ve çek defterinize.
Ellerinizin ikisi de yerinde, Adnan Bey,
iki elinizle oksarsiniz,
iki tombul,
iki ak,
vicik vicik terli iki elinizle
oksarsiniz pomadali saçlarinizi,
dövizlerinizi,
ve memelerini metreslerinizin.
Iki bacaginizin ikisi de yerinde, Adnan Bey,
iki bacaginiz tasir genis kalçalarinizi,
iki bacaginizla çikarsiniz huzuruna Eisenhower’in,
ve bütün kayginiz
iki bacaginizin arkadan birlestigi yeri
halkin tekmesinden korumaktir.
Benim gözlerimin ikisi de yok.
Benim ellerimin ikisi de yok.
Benim bacaklarimin ikisi de yok.
Ben yokum.
Beni, Üniversiteli yedek subayi,
Kore’de harcadiniz, Adnan Bey.
Elleriniz itti beni ölüme,
vicik vicik terli, tombul elleriniz.
Gözleriniz söyle bir bakti arkamdan
ve ben al kan içinde ölürken
çigligimi duymamaniz için
kaçirdi sizi bacaklariniz arabaniza bindirip.
Ama ben pesinizdeyim, Adnan Bey,
ölüler otomobilden hizli gider,
kör gözlerim,
kopuk ellerim,
kesik bacaklarimla pesinizdeyim.
Diyetimi istiyorum, Adnan Bey,
göze göz,
ele el,
bacaga bacak,
diyetimi istiyorum,
alacagim da.

25 Haziran 1959

 

Nazım Hikmet Ran